Uncategorized

Zuurtje #6 – Parijs

Zuurtje #6 – Parijs

Afgelopen week zijn we tezamen met onze oudste dochter en kleinzoon naar Parijs geweest om Disneyland Parijs, de Eiffeltoren en een stukje Louvre te bezoeken. De reis erheen op Zondag met de auto ondernomen. De reistijd viel reuze mee omdat op deze Zondag niet al teveel mensen aan het werk zijn of op weg ergens naartoe. Er was een hotel geboekt op het Disney-complex alwaar we ook redelijk snel konden inchecken en onze intrek nemen in het Billy the Kid sub-hotel. Keurig geregeld allemaal door de meest vriendelijke en professionele Disney-medewerkers. Wel een soort tassen controle alvorens we echt naar binnen mochten. Niet al te ingrijpende controle trouwens, even het klepje van mijn heren-tasje of satchel omhoog om erin te laten gluren en door.

Na het prachtige en niet verwachtte all you can eat diner én een prima nacht, met de auto naar het Disney park. Het parkeren was even zoeken maar na een aantal keren gauche en droit een plekje gevonden. Nog wel even mijn zakmes achtergelaten in de auto alvorens naar de ingang van het park te wandelen want ook hier zouden we een bagage controle moeten ondergaan en mijn gezin wil zeker niet voor schut staan bij een dergelijke controle (een maandje of vier eerder moest ik drie keer heen en terug door het metaal-detectie poortje en tenslotte het mesje laten zien aan de marinier bij de toegangspoort van de Praagse Burcht).

Deze controle verliep nu dus vlekkeloos en tezamen met nog een paar duizend mensen, stroomden we het park binnen. 

Met onze kleinzoon eerst ongeveer een uur staan wachten bij een attractie waar je een als rat verklede pop mocht knuffelen welke achteraf “Stitch” bleek te heten. Als je ergens een nieuwe Covid of andere pandemie wil ontketenen kan dit hier trouwens. Stitch knuffelt in een uur ongeveer 50 mensen en wordt daarna afgewisseld door een nieuwe verbreider. Ik ben niet zeker of de afgewisselde rat in de kookwas gaat. Hierna een aantal achtbanen genoten, inclusief loopings en aard-zwarte tunnels. Vervolgens op jacht naar dorstlessers en tussendoortjes. Deze versnaperingen blijken verrassend lastig te vinden in dit park dat het buiten de attracties toch moet hebben van het consumeren. Natuurlijk zijn er voldoende snackpoints maar de wachtrijen daarvoor beslaan ook ongeveer een uur voordat je € 40,- mag aftikken om vier personen op de been te houden.

Einde (maan)dag en op naar Parijs om ons volgende hotel te betrekken waarna we de volgende dag de Eiffeltoren zullen bezoeken. Na hier ingecheckt te hebben, op zoek naar een restaurant om een licht diner te genieten. Ook in Parijs valt het niet mee om iets eetbaars te vinden op maandag. Gelukkig troffen we in de buurt toch nog een Brasserie en nadat ons verteld werd dat een aantal zaken op het menu, niet te leveren waren, toch een aantal zaken gevonden om het diner geslaagd te maken. 

Dinsdagochtend! Op naar de toren en hopelijk de top hiervan. Zonder echt bekend te zijn met het reizen per metro, uiteindelijk toch de raadselen opgelost. Blijkt dat de Metro in Parijs een soort omgekeerde “Escaperoom” is. We schaften de tickets aan, sprintten door de gangen en stonden ook zo weer buiten zonder een meter vervoerd te zijn. Nieuwe tickets gekocht en wat zorgvuldiger gezocht waarna we toch nog tijdig de gids bereikten welke ons naar en op de toren zou brengen. 

Onderweg hier naartoe werd alweer gewaarschuwd voor wapens of hardware controles. Mijn gehele gezin keerde zich, bedenkelijk kijkend, naar mij waardoor ik mijn reserve zakmes moest lozen. Mag nu niemand zich met een tooltje/gadget door het leven begeven omdat de detailhandel het een “mes” heeft genoemd, ook al gebruik je het uitsluitend voor het openen van dingen in plaats van mensen?

De toren hebben we ook overleefd zonder kleerscheuren en het was inderdaad wel een beleving die op menig Bucketlist moet staan, ondanks de drukte naar, op en van de toren. Het tochtje op de Seine hierna was een prima middel om bij te komen van alle indrukken. De terugweg met de Metro verliep overigens probleemloos ondanks het sponsoren van een gitarist die met een boombox vol (lege) batterijen “My Way” voor ons en de gehele metro coupé vertolkte onder het verspreiden van een geur die Frank Sinatra inmiddels alweer kwijt is.

Woensdag en finaledag van ons bezoek aan de Franse hoofdstad. We hebben het Louvre bezocht en ons doel, “Mona Lisa”  gehaald. Dit kunstwerk bleek toch groter te zijn dan ik dacht. Had een portretje verwacht van tien bij vijftien. Gelukkig (b)leek dit drie maal zo groot. 

De terugreis verliep redelijk probleemloos. Mede dankzij de uitstekend werkende airco van onze automobiel. Veel mooie ervaringen rijker maar wel een zakmes armer.

Eisse